Mengapa Berehat Boleh Terasa Seperti Kegagalan

Anda mahukan hari cuti. Kemudian hari itu pun bermula.

Pagi Sabtu.

Tiada perkara mendesak yang perlu diselesaikan. Anda membuat kopi, duduk, dan akhirnya mempunyai beberapa jam tanpa rancangan tetap.

Kemudian pilihan lain mula muncul.

Anda boleh mengemas bilik.

Anda boleh bersenam.

Anda boleh belajar.

Anda boleh menyiapkan perkara yang tertangguh sejak minggu lalu.

Tiba-tiba, berehat tidak lagi terasa tenang. Rasanya seperti melihat masa yang boleh digunakan berlalu begitu sahaja.

Fikiran itu mungkin berbunyi begini:

Saya ada sepanjang petang, tetapi saya tidak melakukan apa-apa dengannya.

Namun ayat itu sebenarnya mencampurkan dua soalan yang berbeza.

Soalan pertama ialah tentang pemulihan:

Apakah tuntutan yang masih saya tanggung dan perlu saya lepaskan seketika?

Soalan kedua ialah tentang penilaian:

Adakah saya tidak selesa kerana masa ini tidak akan menghasilkan sesuatu yang boleh saya tunjukkan selepas itu?

Jawapan kepada kedua-duanya boleh jadi “ya”.

Dan itu penting, kerana satu lagi pencapaian mungkin meredakan rasa tidak selesa yang kedua tanpa memenuhi keperluan yang pertama.

Pemulihan bergantung pada tuntutan yang anda tinggalkan seketika

Mudah untuk membayangkan rehat sebagai tidak melakukan apa-apa langsung: tidur, berbaring di sofa, tanpa usaha.

Gambaran itu terlalu sempit.

Penyelidikan tentang pemulihan daripada kerja telah membezakan beberapa pengalaman yang boleh berlaku di luar waktu kerja: menjauhkan fikiran daripada kerja, relaksasi, rasa mempunyai kawalan terhadap masa sendiri, dan pengalaman penguasaan yang melibatkan cabaran serta pembelajaran di luar kerja. (Sonnentag and Fritz, 2007)

Jadi, petang yang aktif tidak semestinya bermakna anda gagal berehat.

Selepas seminggu membuat keputusan yang sukar, pemulihan mungkin bermakna melalui satu petang tanpa sesiapa memerlukan jawapan daripada anda.

Selepas beberapa hari menatap skrin, berjalan di luar mungkin terasa lebih sesuai.

Selepas kerja yang berulang-ulang, memasak sesuatu yang mencabar atau berlatih gitar mungkin terasa lebih baik daripada berbaring di sofa.

Jadi, soalan yang berguna bukan:

Adakah aktiviti ini nampak seperti berehat?

Sebaliknya:

Apakah tuntutan yang saya mahu hentikan seketika?

Satu kajian diari terhadap 166 kakitangan pentadbiran awam membantu menunjukkan mengapa perbezaan ini boleh penting. Pada malam apabila peserta melaporkan kurang keupayaan untuk menjauhkan fikiran daripada kerja, mereka melaporkan lebih banyak keletihan dan pengaktifan negatif pada pagi berikutnya. Kajian itu tidak menunjukkan bahawa semua orang memerlukan aktiviti masa lapang yang sama, tetapi ia menyokong perbezaan antara sekadar tidak berada di tempat kerja dengan benar-benar mendapat jarak mental daripada kerja. (Sonnentag, Binnewies, and Mojza, 2008)

Ini memberi rehat tujuan yang lebih jelas.

Bukan “jangan buat apa-apa”.

Bukan “jadi malas”.

Cukup: berhenti membawa tuntutan tertentu ini untuk seketika.

Kadang-kadang, bahagian yang paling sukar ialah tiada apa-apa untuk ditunjukkan daripada masa itu

Sekarang bayangkan kerja benar-benar sudah berhenti.

Anda sedang menonton filem yang memang ingin anda tonton. Tiada mesej masuk. Tiada apa-apa yang perlu disiapkan.

Di tengah-tengah filem, satu lagi fikiran muncul:

Saya sebenarnya boleh menamatkan satu kursus.

Lalu filem itu bertukar menjadi latihan bahasa.

Berjalan kaki pula perlu mempunyai sasaran langkah.

Bacaan anda pula terasa perlu bersifat mendidik.

Hobi mula terasa sukar untuk dibenarkan kecuali ia boleh menjadi projek sampingan.

Masa lapang masih ada, tetapi sekarang masa itu seolah-olah perlu membuktikan bahawa ia berbaloi.

Dalam empat kajian, orang yang melihat masa lapang sebagai sesuatu yang membazir cenderung kurang menikmatinya. Dalam eksperimen dalam penyelidikan yang sama, apabila idea bahawa masa lapang itu membazir atau tidak produktif dibuat lebih menonjol, keseronokan terhadap aktiviti masa lapang yang dilakukan demi aktiviti itu sendiri turut berkurang. (Tonietto et al., 2021)

Itu tidak bermakna setiap hari cuti yang terasa tidak selesa berpunca daripada “minda produktiviti”. Ia juga tidak bermakna aktiviti yang berguna itu buruk.

Ia memberi satu perbezaan yang lebih khusus:

Berasa lebih baik kerana anda berjaya menyiapkan sesuatu tidak sama dengan sudah pulih daripada perkara yang membuat anda penat.

Kedua-duanya boleh berlaku serentak. Tetapi tidak semestinya.

Ahad yang sama boleh membawa kepada dua keputusan yang sangat berbeza

Bayangkan hari Jumaat menutup minggu yang meletihkan dengan tarikh akhir, mesej, dan keputusan yang berterusan.

Pada petang Ahad, anda mempunyai tiga jam lapang.

Fikiran pertama anda ialah:

Saya patut gunakan masa ini dengan baik.

Sebelum memilih aktiviti, pisahkan dua masalah tadi.

Pertama:

Saya mahu berehat daripada apa?

Jawapan anda mungkin:

Untuk tiga jam yang akan datang, saya tidak mahu membuat keputusan tentang kerja, membalas mesej, atau melakukan apa-apa yang mempunyai tarikh akhir.

Itu sudah membantu menentukan apa yang sesuai dan apa yang tidak.

Kemudian tanya:

Jika tiada siapa boleh melihat, mengukur, memuji, atau memberi ganjaran untuk apa yang saya lakukan, adakah saya masih mahu melakukannya?

Katakan anda mahu berjalan dengan tenang, tetapi tiba-tiba terasa bahawa perjalanan itu perlu menjadi sasaran kecergasan.

Sasaran itu mungkin tidak diperlukan.

Katakan anda mahu membaca novel, tetapi menukarnya kepada buku perniagaan kerana novel terasa “tidak produktif”.

Anda boleh nampak apa yang berubah: aktiviti itu tidak lagi dipilih kerana anda mahukan pengalaman tersebut, tetapi kerana anda mahu membuktikan bahawa masa itu digunakan dengan baik.

Namun, katakan anda benar-benar mahu menggunakan tiga jam itu untuk belajar memainkan sebuah lagu dengan gitar.

Itu tidak semestinya bercanggah dengan tujuan pemulihan. Penyelidikan pemulihan memasukkan pengalaman penguasaan—aktiviti mencabar di luar kerja—sebagai satu bentuk pengalaman di luar kerja yang tersendiri, bukannya menganggap semua usaha sebagai lawan kepada pemulihan. (Sonnentag and Fritz, 2007)

Perbezaannya bukan sekadar:

produktif = buruk, pasif = baik.

Ia lebih dekat kepada soalan ini:

Adakah aktiviti ini memberi saya jarak yang saya perlukan, atau adakah saya menambah sasaran pencapaian kerana tanpa sasaran itu masa ini terasa sukar untuk dibenarkan?

Soalan itu boleh mengubah cara anda membuat keputusan.

Berlatih gitar mungkin sesuai.

Tidur sebentar mungkin sesuai.

Berjalan mungkin sesuai.

Menyiapkan projek peribadi mungkin juga sesuai.

Untuk keputusan ini, ujian yang berguna bukan sama ada aktiviti itu nampak aktif atau pasif. Ujiannya ialah sama ada aktiviti itu memberi jarak daripada tuntutan yang tadi anda kenal pasti.

Rehat tidak memerlukan markah prestasi

Ada satu lagi perangkap.

Apabila anda memutuskan bahawa pemulihan itu penting, anda boleh menjadikan pemulihan sendiri sebagai satu lagi pencapaian.

Adakah saya sudah cukup relaks?

Adakah hujung minggu saya cukup memulihkan?

Adakah saya mengoptimumkan masa rehat dengan betul?

Sekarang papan markah itu hanya bertukar nama.

Anda tidak perlu menjadikan setiap jam kosong sebagai masa rehat, dan bukan setiap tugas produktif pada hari cuti ialah satu kesilapan. Kadang-kadang, menyiapkan urusan kecil memberi anda lebih banyak kawalan terhadap minggu anda. Kadang-kadang, hobi yang mencabar memang apa yang anda mahu. Kadang-kadang, anda tidak terlalu penat dan lebih mahu membina sesuatu, belajar, mengatur, atau bekerja.

Tujuannya bukan untuk memilih rehat berbanding pencapaian.

Tujuannya ialah berhenti menggunakan pencapaian sebagai satu-satunya bukti bahawa masa anda digunakan dengan wajar.

Perbezaan ini juga ada batasnya. Ia tidak dapat menerangkan keletihan yang berpanjangan atau teruk, masalah tidur, atau perubahan tenaga yang lain. Semua itu boleh mempunyai punca yang tidak dibincangkan dalam artikel ini. Kerangka ini khusus untuk keadaan apabila anda mahukan rehat tetapi mula menganggap rehat itu salah kerana ia tidak menghasilkan sesuatu yang boleh diukur.

Satu ayat untuk digunakan pada hari cuti anda yang seterusnya

Sebelum mengisi satu petang yang kosong, cuba lengkapkan ayat ini:

“Untuk ___ yang akan datang, saya mahu berehat daripada ___.”

Contohnya:

Untuk dua jam yang akan datang, saya mahu berehat daripada skrin, membuat keputusan, dan perkara yang perlu saya siapkan.

Kemudian pilih aktiviti yang sesuai dengan ayat itu.

Selepas itu, daripada bertanya:

Adakah saya menggunakan dua jam itu dengan cukup baik?

anda boleh bertanya:

Adakah saya benar-benar mendapat sedikit jarak daripada perkara yang saya perlukan rehat daripadanya?

Itu ialah ukuran yang berbeza.

Anda tidak lagi meminta rehat membuktikan bahawa ia sebenarnya produktif.

Anda memberinya satu tujuan yang khusus.

Dan apabila rasa tidak selesa yang lama muncul semula, anda mempunyai penjelasan yang lebih tepat daripada “Saya sedang membazir masa.”

Anda boleh berkata:

“Saya mengambil masa jauh daripada tuntutan ini kerana saya perlukan jarak itu. Masa ini tidak perlu menjadi satu lagi pencapaian untuk dianggap berbaloi.”