Mengapa Anda Masih Belum Puas Selepas Mencapai Matlamat? Bezakan Pencapaian daripada Keperluan untuk Diyakinkan

Anda sudah mendapat apa yang anda usahakan. Jadi mengapa rasanya anda masih perlu membuktikan sesuatu lagi?

Bayangkan malam apabila keputusan itu tiba.

Anda lulus peperiksaan. Projek anda diterima. Anda mendapat kenaikan pangkat. Telefon anda menyala dengan ucapan tahniah.

Untuk seketika, rasanya menyenangkan.

Kemudian fikiran anda bergerak ke hadapan: Apa lagi yang perlu saya lakukan supaya orang terus melihat saya sebagai seorang yang berkebolehan?

Momen ini boleh mengelirukan kerana satu matlamat mungkin membawa dua keinginan yang sama-sama munasabah.

Anda mahukan pencapaian itu sendiri. Pada masa yang sama, anda mungkin juga berharap pencapaian itu memberi kepastian bahawa orang lain akan terus melihat anda sebagai seorang yang berkebolehan.

Dua keinginan itu tidak sama. Menyedari perbezaannya tidak bermaksud cita-cita atau keinginan untuk diiktiraf itu salah.

Ia cuma memberi matlamat seterusnya satu tugas yang lebih jelas.

Jawapan ringkas

• Mari kita periksa apa yang sebenarnya anda harapkan berubah dalam kehidupan nyata.
• Mari kita bezakan hasil yang masih belum lengkap daripada keperluan untuk diyakinkan yang juga belum selesai.
• Mari kita beri matlamat seterusnya hanya masalah yang benar-benar boleh diselesaikan oleh sebuah matlamat.

1. Bandingkan apa yang anda jangka dengan apa yang benar-benar berubah

Sebelum memutuskan bahawa pencapaian anda “masih belum cukup”, tanyakan soalan yang lebih nyata:

Apa yang saya jangka akan berubah selepas mendapat hasil ini?

Katakan anda berusaha untuk mendapat kenaikan pangkat.

Sebelum mendapatkannya, anda mungkin menjangka kerja yang lebih menarik, lebih banyak ruang untuk bersuara dalam keputusan, dan bukti yang lebih jelas bahawa pengurus mempercayai anda.

Sekarang bandingkan jangkaan itu dengan apa yang benar-benar berlaku.

Mungkin jawatan anda berubah, tetapi kerja dan kuasa membuat keputusan hampir tidak berubah. Jika begitu, rasa kecewa itu tidak semestinya memerlukan penjelasan psikologi yang mendalam. Hasil sebenar mungkin memang kurang daripada apa yang anda jangka secara munasabah.

Atau mungkin kenaikan pangkat itu benar-benar membawa kerja yang lebih sukar, tanggungjawab yang lebih besar, dan lebih banyak kebebasan. Pengurus anda juga mengucapkan tahniah. Namun dua hari kemudian, satu mesyuarat yang sukar membuat anda tertanya-tanya sama ada orang masih merasakan anda layak memegang peranan itu.

Itu ialah jenis jurang yang berbeza.

Perbandingan ringkas boleh menjadikannya lebih jelas:

Sebelum saya mencapainya, saya menjangka perkara ini akan mengubah:
“________________________________.”

Apa yang benar-benar berubah ialah:
“________________________________.”

Cuba isi dua baris itu dengan perkara yang boleh anda tunjuk secara nyata: kerja yang kini boleh anda lakukan, wang, tanggungjawab, pengetahuan, kebebasan, akses, projek yang telah disiapkan, atau aturan atau persetujuan yang telah berubah.

Pemeriksaan pertama ini membantu anda supaya tidak menukar setiap rasa kecewa menjadi alasan untuk menyalahkan diri sendiri.

Kadangkala pencapaian itu memang belum memberikan hasil yang anda jangka.

Tetapi apabila perubahan nyata sudah berlaku dan rasa perlu membuktikan diri kembali dengan cepat, soalan kedua menjadi lebih berguna.

2. Bezakan jurang hasil daripada jurang keperluan untuk diyakinkan

Pengiktirafan daripada orang lain boleh penting atas sebab yang munasabah.

Pujian mungkin menunjukkan bahawa kerja anda membantu seseorang. Kenaikan pangkat boleh menandakan bahawa organisasi memberi anda lebih banyak tanggungjawab. Lulus peperiksaan boleh menjadi bukti bahawa anda telah mempelajari sesuatu yang sukar.

Jadi soalan yang berguna bukan, “Mengapa saya peduli dengan apa yang orang fikirkan?”

Soalannya ialah:

“Apa yang saya mahu pencapaian ini buktikan—dan adakah saya menjangka bukti itu akan kekal?”

Penyelidik menggunakan istilah contingent self-worth, iaitu keadaan apabila rasa berharga terhadap diri sendiri lebih banyak bergantung pada kejayaan atau kegagalan dalam bidang tertentu. Dalam satu kajian pada tahun 2003 yang melibatkan 1,418 pelajar kolej, penyelidik membangunkan satu skala yang merangkumi tujuh bidang, termasuk kecekapan akademik dan penerimaan daripada orang lain. Kajian itu membantu mentakrif dan mengukur konsep ini; ia tidak menunjukkan bahawa mahu dipuji atau mahu mencapai sesuatu itu sendiri adalah tidak sihat. (Journal of Personality and Social Psychology)

Satu lagi kajian selama dua bulan mengikuti 32 pelajar yang memohon ke program siswazah. Pelajar yang harga dirinya lebih kuat bergantung pada kecekapan akademik menunjukkan kenaikan harga diri yang lebih besar pada hari diterima dan penurunan yang lebih besar pada hari ditolak. Sampelnya kecil dan sangat tertumpu pada pencapaian akademik, jadi hasil itu tidak patut dianggap sebagai peraturan untuk semua orang yang bercita-cita tinggi. (Personality and Social Psychology Bulletin)

Kajian-kajian ini tidak memberitahu kita mengapa pencapaian anda sendiri terasa belum memuaskan. Ia hanya membantu menjelaskan satu perkara yang lebih sempit: kejayaan atau kegagalan yang sama boleh terasa lebih berat apabila hasil itu juga digunakan untuk menilai harga diri.

Sekarang bandingkan dua keadaan yang sama-sama munasabah.

Kes A: masih ada jurang hasil.

Anda mendapat satu kelayakan profesional kerana mahu mengendalikan jenis kerja yang lebih sukar. Anda lulus, tetapi masih belum boleh melakukan kerja itu tanpa bimbingan.

Kelayakan itu nyata. Jurang yang tinggal juga nyata.

Matlamat seterusnya yang munasabah mungkin berbunyi: “Siapkan satu projek sebenar menggunakan kemahiran ini dengan bantuan yang lebih sedikit.”

Pencapaian lain boleh membantu kerana keperluan yang belum selesai masih berkaitan dengan keupayaan.

Kes B: yang terutama belum selesai ialah keperluan untuk diyakinkan.

Anda mendapat kelayakan yang sama, sebahagiannya kerana berharap, “Apabila saya lulus, pengurus saya akan tahu bahawa saya berkebolehan.”

Anda lulus. Pengurus anda mengucapkan tahniah.

Kemudian tugas baharu datang, dan soalan itu kembali: Adakah mereka masih fikir saya cukup berkebolehan?

Sijil yang lebih sukar mungkin mengajar anda lebih banyak perkara. Tetapi sijil itu tidak boleh menjamin bagaimana orang lain akan menilai setiap hasil kerja anda pada masa hadapan.

Itu tidak menjadikan keinginan untuk diiktiraf sesuatu yang bodoh. Maksudnya, masalah yang masih tinggal sudah berubah.

Daripada hanya bertanya, “Apa yang patut saya capai seterusnya?”, anda boleh bertanya, “Kepastian seperti apa yang masih saya cuba dapatkan melalui pencapaian?”

Soalan itu mungkin membawa anda kepada maklum balas yang lebih jelas, jangkaan yang lebih jelas, perbualan tentang tanggungjawab, atau sekadar kesedaran bahawa setiap tugas baharu diam-diam telah menjadi ujian baharu tentang sama ada anda layak dihormati.

3. Beri matlamat seterusnya satu tugas sahaja

Perbezaan tadi menjadi berguna apabila ia benar-benar mengubah apa yang anda lakukan seterusnya.

Berikut satu contoh yang telah diisi.

Soalan	Contoh jawapan
Apa yang saya jangka akan berubah selepas pencapaian ini?	“Saya fikir kelulusan ini akan membuktikan kemahiran saya dan membuat saya rasa yakin bahawa pengurus menghargai kerja saya.”
Apa yang benar-benar berubah?	“Saya lulus, belajar banyak, dan pengurus saya mengucapkan tahniah.”
Hasil nyata apa yang masih belum ada?	“Saya belum menggunakan kemahiran ini secara berdikari dalam projek sebenar.”
Kepastian apa yang masih belum ada?	“Saya masih mahu kepastian bahawa pengurus melihat saya sebagai seorang yang berkebolehan apabila sesuatu tidak berjalan lancar.”
Apa yang patut masuk dalam matlamat seterusnya?	“Gunakan kemahiran ini secara berdikari dalam satu projek sebenar.”
Apa yang memerlukan jalan lain?	“Dapatkan maklum balas yang lebih jelas tentang rupa prestasi yang baik, bukannya menjadikan setiap pencapaian baharu sebagai ujian seterusnya.”

Jawapan akhirnya menjadi dua ayat.

Untuk matlamat seterusnya:

Matlamat saya seterusnya perlu menambah pengalaman berdikari dalam satu projek sebenar, kerana kelulusan membuktikan bahawa saya telah mempelajari perkara itu tetapi belum membuktikan bahawa saya boleh menggunakan kemahiran itu sendiri.

Untuk bahagian yang tidak akan selesai hanya dengan satu lagi matlamat:

Pencapaian lain tidak boleh menjamin bahawa pengurus akan sentiasa melihat saya sebagai seorang yang berkebolehan, jadi saya mahu mendapatkan maklum balas yang lebih jelas tentang jangkaan kerja daripada cuba membuktikannya melalui satu lagi sijil.

Ayat anda sendiri mungkin sangat berbeza.

Cara mudah untuk memeriksanya ialah melihat sama ada ayat pertama berakhir dengan sesuatu yang benar-benar boleh dihasilkan oleh sebuah matlamat: kemahiran, pengalaman, hasil, pilihan, kerja yang selesai, atau perubahan nyata dalam keadaan anda.

Ayat kedua mungkin mengandungi sesuatu yang tidak boleh dijamin secara kekal oleh satu pencapaian: penerimaan orang lain, kepastian bahawa anda tidak akan pernah mengecewakan sesiapa, atau jaminan bahawa kejayaan pada masa depan akan terus mengesahkan nilai diri anda.

Apabila dua perkara itu bercampur, “tetapkan sasaran lebih tinggi” boleh terasa seperti jawapan yang paling jelas walaupun hanya satu bahagian masalah yang benar-benar memerlukan sasaran lebih tinggi.

Matlamat seterusnya menjadi lebih jelas apabila anda tahu jurang mana yang mahu ditutup

Mulakan dengan realiti, bukan dengan penghakiman terhadap diri sendiri.

Jika pencapaian itu gagal menghasilkan perubahan nyata yang anda jangka, mungkin memang masih ada jurang hasil. Matlamat baharu, strategi lain, atau persetujuan yang lebih baik benar-benar boleh membantu.

Jika perubahan nyata sudah berlaku tetapi keperluan untuk membuktikan diri kembali hampir serta-merta, lihat juga jurang keperluan untuk diyakinkan.

Kedua-duanya boleh wujud pada masa yang sama.

Tujuannya bukan untuk menjadi seseorang yang tidak lagi menikmati pujian, status, kemajuan, atau matlamat yang sukar. Tujuannya ialah menyedari apabila sebuah pencapaian yang terbatas diminta memenuhi keperluan yang tidak mempunyai penghujung.

Kemudian dua ayat ini menjadi lebih jelas:

“Dalam matlamat saya seterusnya, saya mahu menambah ______.”

“Perkara yang tidak akan selesai hanya dengan matlamat lain bagi saya ialah ______.”

Itu ialah titik permulaan yang lebih tepat daripada sekadar bertanya apa lagi yang perlu anda capai.

Mari mendekat kepada diri yang anda mahu menjadi

• Mari kita kekalkan bahagian daripada pencapaian anda yang benar-benar mengubah sesuatu, bukannya menolak seluruh hasil itu hanya kerana perasaannya belum lengkap.
• Mari kita namakan apa yang masih kurang: keupayaan atau keadaan, keperluan untuk diyakinkan oleh orang lain, atau kedua-duanya.
• Mari kita pilih sasaran seterusnya hanya selepas menentukan bahagian mana yang benar-benar memerlukan matlamat dan bahagian mana yang memerlukan jenis perbualan atau sokongan yang berbeza.