Bakit Parang Kabiguan ang Magpahinga

Gusto mo ng day off. Tapos dumating na ang araw.

Sabado ng umaga.

Walang agarang kailangang tapusin. Nagtimpla ka ng kape, umupo, at sa wakas ay may ilang oras kang walang nakatakdang plano.

Tapos isa-isang pumapasok ang ibang puwedeng gawin.

Puwede mong ayusin ang kuwarto.

Puwede kang mag-ehersisyo.

Puwede kang mag-aral.

Puwede mong tapusin ang ipinagpaliban mo noong nakaraang linggo.

Biglang hindi na payapa ang pahinga. Para bang pinapanood mong lumilipas ang oras na sana ay nagamit mo.

Maaaring ganito ang naiisip mo:

Buong hapon akong libre, pero wala akong nagawa.

Pero pinagsasama ng linyang iyon ang dalawang magkaibang tanong.

Ang una ay tungkol sa pagbawi:

Ano ba ang matagal ko nang dinadala na kailangan kong layuan muna?

Ang ikalawa ay tungkol sa paghusga:

Hindi kaya ako mapakali dahil walang magiging resulta ang oras na ito na maituturo ko pagkatapos?

Posibleng “oo” ang sagot mo sa dalawa.

Mahalaga iyon, dahil maaaring mapatahimik ng isa pang natapos na gawain ang ikalawang pakiramdam nang hindi naman natutugunan ang una.

Ang pagbawi ay tungkol sa pressure na pansamantala mong iniiwan

Madaling isipin na ang pahinga ay kumpletong walang ginagawa: tulog, sofa, walang effort.

Masyadong makitid iyon.

Sa pananaliksik tungkol sa pagbawi mula sa trabaho, pinaghiwalay ang ilang karanasang maaaring maranasan sa oras na wala sa trabaho: ang paglayo ng isip sa trabaho, relaxation, pakiramdam na may kontrol ka sa sarili mong oras, at mga “mastery” experience—mga gawaing may hamon at pagkatuto sa labas ng trabaho. (Sonnentag and Fritz, 2007)

Kaya hindi awtomatikong ibig sabihin na “hindi ka nagpahinga” dahil aktibo ang hapon mo.

Pagkatapos ng isang linggong punô ng mahihirap na desisyon, maaaring ang kailangan mong pahinga ay isang gabing walang humihingi ng sagot mula sa iyo.

Pagkatapos ng ilang araw na nakatutok sa screen, maaaring mas makatulong ang paglalakad sa labas.

Pagkatapos ng paulit-ulit na trabaho, maaaring mas magaan sa pakiramdam ang magluto ng mas komplikadong putahe o magpraktis ng gitara kaysa humiga sa sofa.

Kaya ang mas kapaki-pakinabang na tanong ay hindi:

Mukha bang pahinga ang ginagawa ko?

Kundi:

Anong pressure ang gusto kong ihinto muna?

Isang diary study sa 166 empleyado ng public administration ang tumutulong ipakitang may saysay ang pagkakaibang ito. Sa mga gabing sinabi ng mga kalahok na mas nahirapan silang ilayo ang isip sa trabaho, mas mataas ang iniulat nilang pagod at negative activation kinaumagahan. Hindi ipinapakita ng pag-aaral na iisang leisure activity ang kailangan ng lahat, pero sinusuportahan nito ang pagkakaiba ng simpleng wala ka sa trabaho at ng talagang nakalayo rin ang isip mo sa trabaho. (Sonnentag, Binnewies, and Mojza, 2008)

Dahil dito, nagiging mas tiyak ang layunin ng pahinga.

Hindi “huwag gumawa ng kahit ano.”

Hindi “maging tamad.”

Mas simple: huwag mo munang dalhin ang pressure na ito.

Pero minsan, ang pinakamahirap ay wala kang maipakitang resulta mula sa oras na iyon

Ngayon, isipin mong talagang tapos na ang trabaho.

Nanonood ka ng pelikulang gusto mo namang panoorin. Walang pumapasok na mensahe. Wala kang kailangang tapusin.

Sa kalagitnaan ng pelikula, may pumasok na ibang isip:

Puwede ko sanang natapos ang isang course.

Kaya nagiging language practice ang pelikula.

Kailangang may step target ang paglalakad.

Kailangang “may mapulot” sa binabasa mo.

At parang kailangan pang ipaliwanag ang hobby kung hindi ito puwedeng maging side project.

Nandoon pa rin ang libreng oras, pero parang kailangan na nitong patunayang sulit ito.

Sa apat na pag-aaral, ang mga taong tumitingin sa leisure bilang pag-aaksaya ng oras ay mas kaunting saya ang nararanasan dito. Sa mga experiment sa parehong pananaliksik, nang mas idiin ang ideya na sayang o hindi productive ang leisure, bumaba rin ang enjoyment sa leisure na ginagawa para lang sa mismong activity. (Tonietto et al., 2021)

Hindi ibig sabihin nito na lahat ng hindi komportableng day off ay galing sa pananaw na kailangang laging maging productive. Hindi rin ibig sabihin na masama ang mga kapaki-pakinabang na gawain.

Mas tiyak lang ang pagkakaiba:

Ang gumaan ang pakiramdam mo dahil may natapos ka ay hindi pareho sa nakabawi ka na mula sa bagay na nagpahagod sa iyo.

Maaaring sabay mangyari ang dalawa.

Pero hindi kailangang sabay.

Maaaring magbunga ng dalawang magkaibang desisyon ang parehong Linggo

Isipin na natapos ang Biyernes matapos ang nakakapagod na linggo ng deadlines, messages, at sunod-sunod na desisyon.

Linggo ng hapon, may tatlong oras kang libre.

Ang una mong naiisip:

Dapat gamitin ko nang maayos ang oras na ito.

Bago pumili ng gagawin, paghiwalayin muna ang dalawang problema.

Una:

Ano ang gusto kong pagpahingahan?

Maaaring ganito ang sagot mo:

Sa susunod na tatlong oras, ayokong gumawa ng desisyon tungkol sa trabaho, ayokong sumagot ng messages, at ayokong gumawa ng anumang may deadline.

May ilang pagpipiliang hindi na babagay, at may iba namang mananatili.

Tapos itanong:

Kung walang makakakita, susukat, pupuri, o gagantimpala sa ginawa ko, gugustuhin ko pa rin ba itong gawin?

Halimbawa, gusto mo lang sanang maglakad nang tahimik, pero bigla mong naramdaman na kailangan itong gawing fitness target.

Maaaring hindi mo kailangan ang target na iyon.

O gusto mong magbasa ng nobela pero lilipat ka sa business book dahil parang “hindi productive” ang nobela.

Makikita mo kung ano ang nagbago: hindi mo na pinipili ang ginagawa dahil gusto mong maranasan ito; pinipili mo na ito para mapatunayan na sulit ang oras.

Pero paano kung gusto mo talagang gamitin ang tatlong oras para matutong tumugtog ng isang kanta sa gitara?

Hindi iyon awtomatikong salungat sa pagbawi. Kabilang sa recovery research ang mastery experiences—mga gawaing may hamon sa labas ng trabaho—bilang isang natatanging uri ng karanasan sa oras na wala sa trabaho, sa halip na ituring ang lahat ng effort bilang kabaligtaran ng recovery. (Sonnentag and Fritz, 2007)

Kaya hindi simpleng ganito ang pagkakaiba:

productive = masama, passive = mabuti.

Mas malapit ito sa tanong na:

Binibigyan ba ako ng ginagawa kong ito ng distansiyang kailangan ko, o nagdadagdag lang ako ng achievement dahil mahirap tanggapin ang oras kapag wala akong mapapatunayan?

Maaaring mabago ng tanong na iyon ang desisyon mo.

Maaaring swak ang pagpraktis ng gitara.

Maaaring swak ang maikling tulog.

Maaaring swak ang paglalakad.

Maaaring swak din ang pagtatapos ng personal project.

Sa ganitong desisyon, hindi ang pagiging active o passive ng ginagawa ang pinakamahalagang test. Ang mahalaga ay kung binibigyan ka nito ng distansiyang hinahanap mo mula sa pressure na pinangalanan mo.

Hindi kailangang may score ang pahinga

May isa pang bitag.

Kapag napagdesisyunan mong mahalaga ang pagbawi, puwede mo ring gawing isa na namang achievement ang mismong pagbawi.

Nakapag-relax ba ako nang sapat?

Nakatulong ba nang sapat ang weekend para makabawi ako?

Nasulit ko ba nang tama ang oras ng pahinga ko?

Nagpalit lang ng pangalan ang scoreboard.

Hindi mo kailangang gawing pahinga ang bawat bakanteng oras, at hindi rin mali ang bawat productive na gawain sa day off. Minsan, ang pagtatapos ng isang maliit na errand ay nagbibigay sa iyo ng mas malaking kontrol sa linggo mo. Minsan, ang challenging hobby talaga ang gusto mong gawin. Minsan, hindi ka naman gaanong pagod at mas gusto mong gumawa, mag-aral, mag-ayos, o magtrabaho.

Hindi ang punto ay piliin lagi ang pahinga kaysa achievement.

Ang punto ay huwag gamitin ang achievement bilang tanging patunay na sulit o katanggap-tanggap ang oras mo.

May limitasyon din ang pagkakaibang ito. Hindi nito maipapaliwanag ang tuloy-tuloy o matinding pagkapagod, problema sa pagtulog, o iba pang pagbabago sa energy. Maaaring may mga sanhi ang mga iyon na hindi saklaw ng artikulong ito. Para ang paraan ng pagtingin na ito sa mas tiyak na sandali: gusto mong magpahinga, pero nagsisimula mong husgahan ang pahinga dahil wala itong nasusukat na resulta.

Isang pangungusap na puwede mong gamitin sa susunod mong day off

Bago mo punuin ang isang bakanteng hapon, subukan mong buuin ang pangungusap na ito:

“Sa loob ng susunod na ___, gusto kong magpahinga mula sa ___.”

Halimbawa:

Sa susunod na dalawang oras, gusto kong magpahinga mula sa mga screen, mga desisyon, at mga bagay na kailangan kong tapusin.

Pagkatapos, pumili ng gagawin na bagay sa pangungusap na iyon.

Sa huli, sa halip na itanong:

Nagamit ko ba nang sapat ang dalawang oras na iyon?

maaari mong itanong:

Nakalayo ba talaga ako kahit kaunti sa bagay na kailangan kong pagpahingahan?

Ibang pamantayan iyon.

Hindi mo na kailangang patunayan na “productive” din pala ang pahinga.

Binibigyan mo lang ito ng malinaw na layunin.

At kapag bumalik ang dating pagkailang, may mas eksaktong paliwanag ka kaysa sa “Nagsasayang ako ng oras.”

Maaari mong sabihin:

“Lumayo muna ako sa pressure na ito dahil kailangan ko ang distansiyang iyon. Hindi kailangang maging isa na naman itong achievement para mabilang na sulit.”