Bakit Ang Hirap Kong Maging Disiplinado? Tingnan Muna Kung May Kinalaman ang Kapaligiran

Nakakabasa ka habang bumibiyahe, pero pag-uwi mo hindi mo masimulan ang parehong lesson. Pwede ba muna nating ikumpara ang dalawang sandaling iyon bago mo sisihin ang sarili mo?

Isipin ang isang karaniwang gabi pagkatapos ng klase o trabaho.

Bukas ang parehong lesson sa phone o laptop mo habang nakaupo ka sa mesa na ginagamit din ng ibang tao. May usapan, may nanonood sa malapit, may pumapasok na message, at lumipas na ang unang sampung minuto bago ka talaga makapagsimula.

Sa ibang araw, binuksan mo ang parehong materyal sa library ng campus, sa isang tahimik na sulok bago umuwi, o sa ibang lugar kung saan mas madali kang nakakapag-focus. Mas mabilis kang nakapagsimula.

Madaling gawing konklusyon ang unang eksena: “Wala talaga akong disiplina.”

Pero may ibang ipinapakita ang ikalawang eksena. Pareho ka pa ring tao; ang kundisyon sa paligid ng gawain ang nagbago.

Hindi nito pinatutunayang kapaligiran ang buong dahilan ng problema. Ipinapakita lang nito na hindi “kulang sa disiplina” ang tanging paliwanag na dapat subukan.

Mas kapaki-pakinabang na tanong ito: Kasama ko ba ang hirap na ito saan man ako pumunta, o mas lumalala lang ito sa ilang kapaligiran?

Sa madaling sabi

• Ikumpara muna natin ang parehong uri ng gawain sa dalawang totoong lugar bago natin tawaging problema sa disiplina.
• Baguhin natin ang isang bahagi ng kapaligiran habang halos pareho ang gawain.
• Gamitin natin ang resulta para malaman kung ang susunod na hakbang ay tungkol sa paligid o sa ibang hadlang.

1. Hanapin muna ang pagkakaibang mayroon na sa araw mo

Baka mayroon ka nang dalawang sitwasyon na puwedeng ikumpara.

Baka nakakapagbasa ka ng ilang pahina habang nasa jeep o bus, pero hindi nabubuksan ang libro pagdating sa bahay. Baka umuusad ang online lesson mo sa library ng campus, pero laging nauurong kapag sa dining table mo ginagawa. Baka maayos kang nakakapag-practice sa desk, pero nawawala ang direksyon kapag ang parehong phone ay ginagamit mo rin para manood, makipag-chat, at mag-scroll.

Kapag tinawag mo lang itong “kulang ako sa disiplina”, nawawala ang mahahalagang detalye. Kapag ikinumpara mo ang mga lugar, bumabalik ang mga detalyeng iyon.

May dahilan mula sa pananaliksik kung bakit mahalagang pansinin ang paulit-ulit na konteksto. Sa isang pag-aaral noong 2022, 95 estudyante sa unibersidad ang bumuo ng bagong study habits sa loob ng anim na linggo. Isang grupo ang pinanatiling pareho ang lugar at oras, habang ang isa ay pinagbago-bago ang mga ito. Sa mga pagsusuri ng mga mananaliksik, ang mas matatag na konteksto ay naiugnay sa mas mataas na automaticity—ibig sabihin, mas kaunti ang kailangang tuloy-tuloy na sinasadyang kontrol para magawa ang kilos—at mas mataas na pagkumpleto ng planadong pag-uulit ng habit. Lumitaw din ang parehong pangkalahatang pattern sa ikalawang dataset mula sa isang habit-building app. (Frontiers in Psychology)

Hindi pinatutunayan ng pag-aaral na malulutas ng isang permanenteng desk ang problema mo. Karamihan sa mga kalahok sa controlled study ay psychology students, at bagong study habits ang sinuri, hindi lahat ng uri ng pagbabago sa buhay.

Mas limitado ang puntong kailangan natin: ang mga kundisyong paulit-ulit na kasama ng isang kilos ay maaaring maging bahagi ng dahilan kung bakit mas madali o mas mahirap itong gawin.

Isipin ang parehong dalawampung minutong lesson sa dalawang lugar. Sa una, nasa mesa kang ginagamit din para sa pagkain, usapan, at iba pang gawain sa bahay. Sa ikalawa, nasa lugar kang kadalasang ginagamit para magbasa o mag-focus.

Kung malaking-malaki ang pagkakaiba ng unang limang minuto, huwag balewalain ang pagkakaibang iyon.

Sa halip na itanong, “Bakit hindi ako sapat na disiplinado?”, itanong: “Saan mas madali para sa akin na simulan ang gawaing ito?”

2. Baguhin ang isang kundisyon habang halos pareho ang gawain

Kapag naghinala kang may epekto ang lugar, madaling mabago nang sabay-sabay ang lahat.

Bagong app, bagong schedule, bagong lugar, at mas malaking target ang puwedeng pagsabay-sabayin. Kapag gumanda ang susunod na session, hindi mo malalaman kung alin talaga ang nakatulong.

Panatilihing pareho ang karamihan ng gawain.

Halimbawa, gusto mong maglaan ng dalawampung minuto sa isang lesson pagkatapos kumain.

Panatilihing pareho: ang lesson, ang target na dalawampung minuto, at ang unang hakbang na pagbukas ng notes.

Baguhin: kung saan ka uupo.

Pansinin: gaano katagal bago ka magsimula at kung nagawa mo ang planadong dalawampung minuto.

Hindi ito scientific experiment. Hindi mapatutunayan ng ilang pagsubok ang permanenteng katotohanan tungkol sa personalidad mo.

Praktikal na paghahambing lang ito. Pinapalitan nito ang “lagi akong pumapalpak” ng isang bagay na puwede mong obserbahan.

May isa pang dahilan mula sa isang 2016 PLOS ONE study para isama ang konteksto sa paliwanag. Sinuri ng mga mananaliksik ang commuting data ng 18,053 katao sa United Kingdom. Ang resulta ay tugma sa ideyang maaaring maistorbo ng paglipat ng bahay ang dati nang travel habits, lalo na sa panahong malapit sa paglipat. Dahil observational ang pag-aaral at tungkol ito sa commuting pagkatapos ng malaking pagbabago ng tirahan, hindi nito masasabi na magkakapareho ang epekto ng paglipat mula sa isang shared table papunta sa library seat. (PLOS ONE)

Mas maliit ang konklusyong kailangan natin: maaaring maiugnay ang paulit-ulit na kilos sa paulit-ulit ding kapaligiran.

Kaya kung karaniwan kang nag-aaral sa parehong kama o sofa kung saan ka rin nagso-scroll, nakikipag-chat, o nanonood, panatilihing halos pareho ang lesson at oras pero lumipat sa desk, library seat, study area, o ibang tahimik na lugar na talagang kaya mong gamitin.

Kung naging mas madali ang pagsisimula, hindi mo pa napatunayang espesyal ang bagong lugar. Nalaman mo lang na maaaring nagdadagdag ng sagabal ang dati mong setting.

Kung maliit lang ang pagkakaiba, mahalagang impormasyon din iyon. Ibig sabihin, huwag mong ituring na buong sagot ang kapaligiran.

3. Gamitin ang natitirang hirap para malaman kung ano ang susunod na problema

Mahalaga ang paghahambing dahil binabago nito ang susunod mong tanong.

Halimbawa, sa dati mong lugar ay dalawampu’t limang minuto kang nag-aantala at limang minuto lang nakakapagtrabaho. Sa ikalawang lugar, nakapagsimula ka sa loob ng dalawang minuto at natapos ang planadong dalawampu.

Hindi awtomatikong ipinapaliwanag ng mga numerong iyon ang dahilan. Itinuturo lang nila kung aling bahagi ng sitwasyon ang dapat tingnan.

Marami bang ibang gawaing nangyayari sa isang lugar? Nakahanda na ba ang notes sa isa pero kailangan pang hanapin sa kabila? Mas malinaw ba ang unang hakbang sa isang setting?

Ngayon, isipin namang lumipat ka sa mas tahimik na lugar pero huminto ka pa rin sa parehong punto.

Baka umabot ang lesson sa English technical term na hindi mo maintindihan. Baka marami kang bukas na learning tabs dahil hindi mo alam kung ano ang dapat mauna. Baka laging sumasabay ang oras ng pag-aaral sa mahabang biyahe, klase, trabaho, o isang responsibilidad sa bahay na kailangan talagang unahin.

Magkakaibang hadlang ang mga iyon.

Ang kakulangan sa kaalaman ay maaaring mangailangan ng mas malinaw na paliwanag o mas maayos na learning sequence. Ang conflict sa oras ay maaaring mangailangan ng ibang bahagi ng araw. Ang goal na hindi na gaanong mahalaga sa iyo ay maaaring kailanganing pag-isipan muli.

Kaya mahina bilang unang diagnosis ang “kailangan ko lang maging mas disiplinado”. Inilalarawan nito ang frustration pero hindi nito sinasabi kung ano ang dapat baguhin.

Kung mas lumiit ang hirap sa ikalawang setting, makatuwirang susunod na hakbang ang pag-aayos ng kapaligiran.

Kung halos pareho ang hirap sa iba’t ibang lugar na sinubukan mo, mas mahina na ang kapaligiran bilang paliwanag. Tingnan naman ang gawain, oras, kaalaman, o goal.

Alinman ang lumabas, mas kapaki-pakinabang iyon kaysa gawing hatol sa pagkatao mo ang isang mahirap na gabi.

Kayang ipakita ng pagbabago ng lugar ang hindi nakikita ng pagsisi sa sarili

Magkakaugnay ang tatlong hakbang na ito.

Una, humanap ng totoong pagkakaiba sa dalawang setting. Pangalawa, panatilihing halos pareho ang gawain habang binabago ang isang kundisyon sa paligid. Pangatlo, gamitin ang hirap na natitira para piliin ang susunod na uri ng solusyon.

Kung malaki ang pagkakaiba, mas dapat tingnan ang kapaligiran. Kung maliit o halos walang pagkakaiba, ilipat ang pansin sa gawain, oras, kailangang kaalaman, o dahilan kung bakit mahalaga ang goal.

Ito ang simpleng ideyang dapat tandaan:

Kung nagiging mas madali o mas mahirap ang parehong gawain kapag nagbago ang setting, bahagi ng paliwanag ang setting.

Hindi nito inaalis ang effort o responsibility. Tinutulungan ka lang nitong ilagay ang dalawa sa hadlang na talagang ipinakita ng paghahambing.

Lumapit tayo sa taong gusto mong maging

• Pumili tayo ng isang pagbabagong lagi mong tinatawag na problema sa disiplina at tingnan kung saan mas madali nang magsimula ang kahalintulad na gawain.
• Panatilihin nating halos pareho ang gawain at baguhin ang isang bahagi ng setting para mas malinaw ang pagkakaiba.
• Gamitin natin ang resulta para malaman kung ang susunod na hakbang ay pagbabago sa kapaligiran, plano, o paraan ng pag-aaral.