Kapag Alam Mo ang Gusto ng Lahat, Pero Hindi ang Gusto Mo

Kaya mong sagutin ang gusto ng lahat, maliban sa sarili mo

Isipin na apat kayong nagpapasya kung saan kakain.

May gustong mura. May ayaw bumiyahe nang malayo. May gustong tahimik na lugar para makapag-usap nang maayos ang lahat.

Madali mong magagamit ang impormasyong iyon. Makikinig ka, maghahambing ng mga pagpipilian, at magmumungkahi ng lugar na akma sa lahat.

Pagkatapos, may magtatanong sa iyo:

“Pero ikaw, ano ang gusto mong kainin?”

Biglang mas mahirap sagutin.

Puwede ring mangyari ito kapag mag-isa ka. Sa wakas, may libre kang gabi. Walang humihingi ng oras o tulong mo. Marami kang puwedeng gawin, pero walang isang pagpipilian na malinaw na gusto mo.

Madaling gawing malaking konklusyon ang ganitong sandali:

Baka hindi ko talaga alam kung ano ang gusto ko.

Pero maaaring masyadong malawak ang konklusyong iyon.

May mahalagang pagkakaiba sa pagitan ng mahusay na pagsasaalang-alang sa gusto ng ibang tao at kaunting pagkakataong mapansin ang sarili mong gusto bago ka makibagay sa kanila.

Kapag nakita mo ang pagkakaibang iyon, nag-iiba rin ang susunod na hakbang.

Maliit lang ang kailangang pagbabago:

• Hindi mo kailangang bawasan ang konsiderasyon mo sa iba.
• Hindi mo kailangang tuklasin agad ang isang malaking sagot sa kung ano ang gusto mo sa buhay.
• Puwede kang magsimula sa pagpansin sa isang pansamantalang sariling gusto bago marinig ang sagot ng iba.

Ang pagsang-ayon sa iba ay maaari pa ring maging sarili mong pagpili

Sabihin nating gustong kumain ng kaibigan mo ng pagkaing Italyano.

Nag-isip ka sandali: Kung ako lang ang pipili, baka pagkaing Thai ang piliin ko ngayong gabi, pero okay rin naman sa akin ang pagkaing Italyano.

Pumunta kayo sa isang Italian restaurant.

Hindi ibig sabihin nito na hindi ka nakapili para sa sarili mo.

Sa teorya ng sariling pagpapasya (self-determination theory), ang autonomy ay hindi itinuturing na kapareho ng independence. Inilalarawan nina Ryan at Deci ang autonomous na pagkilos bilang pagkilos na kinikilala at tinatanggap ng isang tao bilang sarili niyang kilos. Nililinaw rin nila na puwedeng may impluwensiya mula sa labas nang hindi awtomatikong nawawala ang autonomy ng isang kilos. Sinasabi rin sa kanilang 2006 paper na hindi katumbas ng independence ang autonomy.

Kaya hindi ang pangunahing tanong ay:

“Nauwi ba ako sa paggawa ng gusto ng ibang tao?”

Mas kapaki-pakinabang ang tanong na:

“Napansin ko ba muna ang sarili kong posisyon bago ako sumang-ayon?”

Ihambing ang dalawang sitwasyon na pareho ang sagot:

“Okay sa akin ang pagkaing Italyano.”

Sa una, napansin mo muna: Pagkaing Thai sana ang una kong pipiliin, pero talagang okay rin sa akin ang pagkaing Italyano.

Sa pangalawa, narinig mo ang “pagkaing Italyano,” agad kang sumunod, at hindi mo na tiningnan kung may iba ka bang gustong kainin.

Pareho ang nakikitang resulta.

Ang pagkakaiba ay sa unang sitwasyon, kasama ang sarili mong gusto sa naging desisyon.

Kaya hindi ang layunin ay mas madalas na tutulan ang ibang tao. Ang mahalaga ay magkaroon din ng puwang ang sarili mong sagot sa pagpapasya.

Hindi mo kailangang alam ang layunin mo sa buhay para mapansin ang isang gusto

Ang tanong na “Ano ba talaga ang gusto ko sa buhay?” ay puwedeng magpalabo pa sa problema.

Pinagsasama nito sa isang sagot ang trabaho, relasyon, pera, lugar na titirhan, paggamit ng oras, at isang hinaharap na hindi mo pa lubos na alam.

Mas madaling makita ang sarili mong gusto sa mas maliliit na pagpili.

Nagbibigay rin ng dahilan ang pananaliksik tungkol sa pagpapasya para huwag isipin na bawat preference ay isa nang buo at nakahandang sagot na kailangan lang hanapin. Ipinaliwanag nina Payne, Bettman, at Schkade na maraming pahayag ng preference ang maaaring mabuo habang sinusuri ng isang tao ang partikular na pagpipilian, sa halip na kunin lang mula sa isang dati nang nakatakdang halaga. Ipinaliwanag sa kanilang 1999 paper ang pananaw na ito tungkol sa “constructed preferences.”

Tungkol ang pananaliksik na ito sa mga sitwasyon ng pagpapasya; hindi nito ibig sabihin na lahat ng gusto mo ay nililikha lang sa mismong sandaling iyon. Pero nagbibigay ito ng dahilan para hindi mo hingin sa sarili mo ang isang nakatagong, permanente, at kumpletong sagot bago gumawa ng karaniwang pagpili.

Kaya sa halip na tanungin:

Ano ang gusto kong gawin sa buhay ko?

Puwede mong pansinin ang mas maliliit na sangandaan.

Bigla kang nagkaroon ng dalawang oras na libre.

Manatili sa bahay o lumabas?

Mas gusto mong manatili sa bahay.

Manood ng isang bagay o gumawa ng isang bagay?

Mas hinihila ka ng paggawa.

Gumawa ng isang bagay na kapaki-pakinabang o isang bagay na masaya lang?

Ngayong gabi, mas gusto mo ang masaya lang.

Hindi kailangang ibunyag ng mga sagot na ito ang “totoong ikaw.” Hindi mo kailangang gawing teorya tungkol sa pagkatao mo ang pagnanais ng isang tahimik na gabi.

Nangangalap ka lang ng mas malinaw na impormasyon tungkol sa sarili mo.

At minsan, ang tapat na sagot ay:

Kahit alin, okay lang.

Kapaki-pakinabang na impormasyon din iyon. Hindi ang layunin ay pilitin ang sarili na magkaroon ng matinding preference sa bawat maliit na desisyon.

Magkaroon muna ng unang sagot bago marinig ang sagot nila

Nangyayari ang pinaka-praktikal na pagbabago ilang segundo lang nang mas maaga kaysa dati.

Bago mo tanungin ang ibang tao kung ano ang gusto nila, bumuo muna ng isang pansamantalang sagot para sa sarili mo.

Hindi ito kahilingan.

Hindi rin ito pinal na desisyon.

Panimulang punto lang:

“Kung walang ibang may partikular na gusto, ang una kong pipiliin ay ___ dahil ___.”

Halimbawa:

“Kung walang ibang may partikular na gusto, pipili ako ng tahimik na lugar na malapit dahil pagod ako at gusto kong makapag-usap.”

Pagkatapos, saka mo pakinggan ang sagot ng ibang tao.

Sabihin nating gusto nilang pumunta sa isang mataong event sa kabilang bahagi ng lungsod.

Ngayon, dalawa na ang impormasyong hawak mo.

Baka mahalaga sa kanila ang event, samantalang hindi naman ganoon kalakas ang sarili mong gusto. Puwede mong piliing sumama.

O baka pagod na pagod ka talaga at mas mahalaga sa iyo ngayong gabi ang tahimik na oras. Puwede mong sabihin:

“Ang una kong gusto ngayong gabi ay tahimik na lugar, pero puwede akong pumunta sa event sa ibang araw.”

O baka may makita kayong ikatlong opsyon.

Ang mahalaga ay hindi kung “mananalo” ang unang gusto mo.

Ang mahalaga ay alam mo kung saan ka nagsimulang magbago.

Gumagana rin ang parehong pagkakaiba sa trabaho.

Bago mo sabihin, “Aling bahagi ang gusto mong ako ang gumawa?”, puwede mo munang mapansin:

Mas gusto kong gawin ang pagsusuri kaysa ako ang mangasiwa sa pulong.

Pagkatapos pag-usapan ang kailangan ng team, puwede mo pa ring akuin ang tungkuling iyon. Pero ngayon, ang “Kahit alin, kaya ko” ay nangangahulugang nakita mo muna ang sarili mong gusto at pagkatapos ay pinili mong makibagay—hindi na awtomatikong naging gusto mo ang gusto ng iba.

Kapag hindi sapat ang pagkakaibang ito

May mga sitwasyon na kahit malinaw sa iyo ang gusto mo, kakaunti pa rin ang tunay mong pagpipilian.

Halimbawa, kung isang manager ang may kontrol sa iskedyul mo, ang pagkaalam na “Mas gusto kong magtrabaho sa ibang paraan” ay hindi nag-aalis ng hindi pantay na kapangyarihan sa sitwasyong iyon. Maaari ring paliitin ng responsibilidad sa pamilya, pera, kaligtasan, kalusugan, at iba pang limitasyon ang mga pagpipilian mo.

Sa ganitong sitwasyon, magkaibang problema ang hindi mo alam kung ano ang gusto mo at alam mo kung ano ang gusto mo pero hindi mo ito makuha o magawa.

Kapaki-pakinabang pa rin ang pagkakaibang ito, pero hindi nito inaalis ang mga tunay na limitasyon.

At kung talagang wala kang partikular na gusto sa isang sitwasyon, walang masama kung ang ibang tao ang pumili. Hindi ang layunin ay pilitin ang sarili na magkaroon ng matibay na opinyon sa bawat desisyon.

Panatilihin din ang sarili mong sagot sa desisyon

Hindi mo kailangang tumigil sa pakikibagay sa ibang tao.

Puwede mo lang baguhin nang kaunti ang pagkakasunod-sunod.

Una, itanong sa sarili:

Kung wala pang ibang sumagot, ano ang pipiliin ko?

Pagkatapos, pakinggan ang ibang tao.

Saka ka magpasya kung pananatilihin mo ang gusto mo, babaguhin ito, hahanap ng gitna, o kusang magpaparaya.

Isang kapaki-pakinabang na pangungusap ang:

“Ang una kong pipiliin ay ___, pero bukas din ako sa ___.”

Malinaw nito ang gusto mo, pero may puwang pa rin para sa ibang tao.

Hindi mo kailangang eksaktong alam kung ano ang gusto mo sa buong buhay mo bago mo malaman kung ano ang mas gusto mo ngayong gabi.

Sapat na ang isang pansamantalang sagot para makapagsimula.